Następnego dnia Alexis ze snu wyrwał budzik. Nienawidziła tego dźwięku z jednego powodu - szkoła. Nie była osobą, która spędzała dużo czasu na naukę czy siedzenie w szkole. Kochała czytać książki, lecz tylko te, które trafiały w jej gust. Mama dziewczyny była często wzywana do szkoły za wagary Alexis. Obiecała więc, że w tej szkole nie zepsuje sobie tak szybko reputacji i postara się być w miarę możliwości grzeczna. Gdy wstała z łóżka skierowała się wprost do łazienki, aby umyć zęby. Pare minut zajęło jej odświeżenie się.
- Teraz w co by się tu ubrać.. - mówiła do siebie przechodząc do garderoby.
Po kilku sekundach zastanowienia wybrała czarne rurki, białą bokserkę i niebiesko-szarą bejsbolówkę. Włosy szybko wyprostowała, a oczy podkreśliła czarną kredką. Zerknęła na plan lekcji, które miała dzisiaj i spakowała zeszyty i najpotrzebniejsze książki. Wzięła do kieszeni telefon wraz ze słuchawkami i zakładając plecak na ramię, wyszła z pokoju. Zbiegła po schodach na dół i założyła swoje białe adidasy do kostek.
- O kurde, jak mi się szluga chce. - szepnęła do siebie i wyszła z domu.
Szła tak przez krótki czas, ponieważ szkoła była blisko. Wchodząc do środka ludzie patrzyli się mało dyskretnie i z wielkim zaciekawieniem.
Spojrzała na liste, gdzie znajdowała się jej nowa klasa 3a. Gdy znalazła w końcu drzwi z tabliczką na której widniał dobry numerek, zadzwonił dzwonek na lekcje. Wszyscy zgromadzili się przed klasą i niektórzy rzucali ciekawe spojrzenia. Nagle do Alexis podeszły dwie dziewczyny. Jedna z nich była blondynką o brązowych oczach. Były wysokości Alexis, miała na sobie niebieskie rurki i kolorową nierozpinaną bluzę. Ta druga natomiast miała włosy koloru czarnego. Oczy jej były szare, była o dwa centymetry co najmniej wyższa od Alexis. Ubrana była także w czarne rurki i białą bluzę z kapturem.
- Siema. - odezwała się najpierw blondynka.
- Hej. - odparła Alexis.
- Jestem Viola. - przedstawiła się brązowooka dziewczyna. - A to jest Jowita. - wskazała dziewczynę w białej bluzie, która uśmiechnęła się i kiwnęła głową.
- Alexis jestem.
- Nowa ? - spytała Jowita.
- No jak widać. - zaśmiała się.
- Spoko, usiądziesz ze mną. - powiedziała Viola.
- W sumie czemu nie. - wzruszyła ramionami.
Nagle pojawiła się starsza kobieta z kluczem i dziennikiem. Wsunęła kluczyk do zamka i przekręciła w prawą stronę, po czym pociągnęła za klamkę i weszła do środka klasy, a za nią uczniowie. Viola podeszła do ostatniej ławki od strony okna, Alexis poszła w jej ślad. Klasa miała biało-niebieski kolor ścian i była całkiem spora. Wszystko wyglądało bardzo nowo, szafki, stoliki, tablice itd.
- Mamy nową uczennice w klasie. Alexis. - uśmiechnęła się kobieta stając przed klasą. - Miło Cię poznać. Jestem od dzisiaj twoją wychowawczynią. Nazywam się Marta Roska i uczę również lekcji angielskiego. Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.
- Ja tak samo. - uśmiechnęła się grzecznie.
Pierwsza lekcja minęła w miarę szybko, gdy tylko dzwonek zaczął dzwonić wszyscy wyszli z klasy zabierając ze sobą plecaki, ponieważ następną lekcją był wf. Alexis stanęła przy parapecie razem z Viola i Jowitą.
- No, no Alexis. Twój pierwszy dzień w szkole, a ty już wpadłaś w oko najładniejszemu chłopakowi w gimnazjum. - uśmiechnęła się Jowita.
- Co takiego ? - zaśmiała się dziewczyna.
- No tak. - uśmiechnęła się Viola. - Fabian nie spuszcza z Ciebie wzroku. Stoi na przeciwko, czyli po drugiej stronie korytarza.
Alexis spojrzała potajemnie w tamtą stronę. Stała tam grupka chłopaków. Jeden z nich był ubrany w zwężane dżinsowe spodnie, biały t-shirt i niebieskie tenisówki. Włosy miał lekko zmierzwione, nie były ani krótki ani zbyt długie. Mała kuleczka połyskiwała w jego lewym uchu.
- Aha, spoko. - odparła Alexis.
- Jest z 3b. Jeśli chcesz mogę poprosić swojego chłopaka, to najlepsi przyjaciele i się spotkamy dzisiaj całą paczką. - uśmiechnęła się Viola.
- Nie, ale dzięki. - Alexis odwzajemniła uśmiech.
Tak naprawdę Fabian był w jej typie, lecz nie chciała się pchać w kolejny związek, miała po prostu na razie dość chłopaków. Z rozmyśleń wyrwał ją dzwonek na lekcje.
- No świetnie, lekcja wf. - westchnęła Jowita.
- Czyżby znienawidzona lekcja? - zaśmiała się.
- I to jak. - odparła dziewczyna.
- Ja tam nie narzekam. - uśmiechnęła się Viola.
Dziewczyny przebrały się w szatni i weszły na hale. Nagle podszedł do nich jakiś chłopak.
- Cześć. - pocałował i przytulił Viole.
- Kamil to jest Alexis, Alexis Kamil, mój chłopak. - uśmiechnęła się blondynka.
- Siema.
- No hej.
- Dobra, spadam do chłopaków. - jeszcze raz pocałował Viole, machnął do Jowity i Alexis, po czym wrócił do kumpli i od razu przeszedł do rozmowy z Fabianem.
- Witam wszystkich. - rozległ się czyjś głos, potem gwizdek i nagle przed uczniami stanął wysportowany mężczyzna w dresie o niebieskich oczach. - Dzisiaj gramy w piłkę ręczną. - oznajmił.
Zadecydował, że dziewczyny zagrają na chłopaków. Wszyscy weszli na hale i zaczęła się gra. Alexis od najmłodszych lat trenowała piłkę ręczną i nadal trenuje, choć wyjechała z miasta to ojczym załatwił jej transport, tak więc codziennie będzie miała jak dojeżdżać na treningi. Jednak tutaj Alexis nie miała drużyny z którą gra najczęściej, dziewczyny z jej nowej klasy i z klasy równoległej grały dobrze, ale bez zbędnych rewelacji. Po długiej grze zeszli wszyscy z boiska i każdy poszedł do szatni, aby się odświeżyć i przebrać na następną lekcje.
- Ja nie mogę.. muszę na szluga iść. - westchnęła Alexis.
- Palisz ? - spytała Jowita.
- Nom, niestety.
- Spoko, przynajmniej nie jestem teraz sama. - zaśmiała się.
- No to miło, że mogę dotrzymać komuś towarzystwa.
Dziewczyny poszły za szkołę we trzy i stanęły przy murku, nagle spostrzegły, że kawałek dalej stoi Kamil, Fabian i jeszcze kilku chłopaków. Alexis wyciągnęła papierosy, a Jowita ogień. Po czym obie zaczęły się zaciągać, jarając się każdym kolejnym buchem.
- Nie wiem co w tym fajnego. - pokręciła głową Viola.
- Fajnego ? Sama nie wiem. - zaśmiała się Alexis. - To kwestia uzależnienia i tyle.
Gdy spaliła całego papierosa, peta wywaliła do śmietnika, wzięła gumę do buzi, spryskała się perfumami i wszystkie trzy poszły do szkoły. Następne lekcje mijały jej bardzo szybko. Po lekcjach miały iść do sklepu, aby wybrać dla Alexis nowy kolczyk.

Życie jest zbyt krótkie, żeby iść przez nie, nie będąc sobą. Zawsze powinno być się osobą o jednej twarzy, która choć czasem nie wie czego chce i podejmie złą decyzje. Bo trzeba pamiętać, że zawsze po burzy wychodzi słońce. Te złe decyzje wprowadzają w nasze życie wiele dobrego, choć to na pierwszy rzut oka nie wygląda zrozumiale, trzeba logicznie spojrzeć na to nasze życie.